طبقه بندي عوامل میکروبی از نظر میزان خطر کاربرد در تسلیحات بیولوژیک

مرکز کنترل و پیشگیري از بیماري ها در آمریکا (CDC)عوامل میکروبی مورد استفاده در سلاح هاي بیولوژیک را برحسب میزان خطر حاصل از کاربرد آنها، در سه طبقه قرار داده است .حتی در دوز پایین، عوامل گروه A به شدت سمی و از  طریق آئروسل به سرعت در بین افراد اجتماع قابل انتشار و سرایت هستند؛ واکسن مؤثّري علیه آنها در اختیار نیست و در صورت به کارگیري، توانایی کشتار و آسیب زایی فراوانی دارند.


این عوامل از پایداري محیطی مناسب برخوردارند و سابقه هاي از به کارگیري آنها در جنگ افزارهاي بیولوژیک وجود دارد. به همین دلیل هر گونه شایعه انتشار آنها میتواند آشکارا زمینه ساز دلهره و هراس در تیم هاي بهداشتی و نیز عامه مردم شود. سیستم هاي بهداشتی می بایست براي مواجه احتمالی با عوامل بیولوژیک این گروه، یک برنامه راهبردي مناسب داشته و از آمادگی لازم برخوردار باشند.

 

عوامل گروه B گروه وسیعی از میکروارگانیسم هاي ، بیماري زا و نیز توکسین هاي بیولوژیک را شامل می شوند که انتشار نسبتا آسانی دارند، اما از قدرت کشتار و آسیب زایی کمتري برخوردارند. تشخیص این ارگانیسم ها و توکسین ها نیازمند به کارگیري انواعی از روش هاي نوین تشخیصی است که مرکز کنترل و پیشگیري از بیماري ها در آمریکا پیشنهاد میکند.

 

 عوامل گروه C شامل میکروارگانیسمهاي نوظهور وشدیداً بیماری زایی هستند که به خاطر در دسترس بودن و قدرت تکثیر و انتشار آسان، میتوانند با فناوري هاي زیستی طوري تغییر یابند که به عنوان ارگانیسم هاي مرگبار در جنگ افزارهاي بیولوژیک قابل استفاده گردند. این عوامل از این نظر مورد توجه هستند که به علت نبود دانش کافی از راه هاي انتشار، مکانیسم هاي عفونت زایی و کنترل آنها، براي مواجه احتمالی با عوامل این گروه، باید پژوهش ها در حوزه هاي تشخیص، درمان و پیشگیري از عفونت هاي حاصله توسعه یابد.

 

 

توکسین هاي بیولوژیک


از میان انبوه توکسین هاي میکروبی و بیولوژیک، تنها تعداد معدودي از آنها قابلیت به کارگیري به عنوان سلاح بیولوژیک را دارند. این گروه عمدتاً شامل توکسین هاي: بوتولین، کلرا، ریسین، آبرین، مایکوتوکسین ها، آفلاتوکسینه، و بعضی از انتروتوکسین هاي مولّد گاستروآنتریت هستند . فاکتورهایی که انتخاب یک توکسین بیولوژیک را به عنوان یک سلاح بیولوژیک مشکل می سازند، به طور عمده شامل: عدم امکان تولید انبوه، نیمه عمر محیطی کوتاه، دامنه محدود اختصاصیت میزبان- هدف و در نهایت نیاز به فورمولاسیون پیچیده براي اتصال مؤثّر به هدف میباشد.